Ik heb altijd gezegd dat ik lekker standaard ergens bij een bedrijf wilde gaan werken. Niet heel spannend, maar wel lekker ‘veilig’. Het nadeel daaraan was voor mijn gevoel altijd dat ik niet alles kon doen wat mijn interesse heeft. Ik vind simpelweg teveel leuk. Organisaties, communicatie, fotografie, marketing, media, nieuwe media, etc. etc. Kortom, het is kansloos een baan te vinden waarbij ik al mijn interesses kan ‘verzadigen’.

Op het moment dat je besluit: “we gaan een eigen bedrijfje opzetten”, ben je nog nergens. Leuk, een eigen bedrijfje. Wat dan? Waarom? Hoe? Met wie? Wat kost dat? Huh?! Dus pak je een groot stuk papier en ga je opschrijven wat je allemaal leuk vindt om te doen. Vervolgens ga je activiteiten waar je echt goed in bent omcirkelen. Ik kreeg raar genoeg een vel vol met activiteiten die allemaal een cirkeltje kregen. Dat wil of zeggen dat ik iets alleen leuk vind op het moment dat ik het goed kan óf dat ik nog eens kritisch naar mijn eigen vaardigheden moet kijken. Voor de gewenste gang van zaken heb ik dat tweede gedaan, ik ben een kritisch gaan kijken waar mijn sterke punten zitten. Dus eerlijkheidshalve heb ik mijn wens om model te staan voor zwembroeken ‘ontcirkeld’ (is dat een woord?).

Uiteindelijk houd je een een lijstje over dat alsnog te lang is. Nu ben je echter wel op het punt waarop je kunt gaan strepen. In mijn geval hield dat in dat ik mijn lijstje ging vergelijken met het lijstje van Cindy. Hieruit is een mooi lijstje overgehouden met termen die onze core business beschrijven. Alle punten op de lijst die zijdelings aansluiten op de core business, maar hier niet onder vallen, neem je wel op in je ‘diensten pakket’ maar je gaat er niet mee adverteren. Die zijn leuk voor erbij. Op deze manier kan ik bijvoorbeeld kleine fotografie klusjes nog wel doen, zolang als mijn skills voldoen aan de wensen van de klant.

Klinkt leuk dat verhaal hierboven, zo helemaal systematisch te werk gaan en dan lijstjes maken en wauw. Natuurlijk ging dat in ons geval iets anders. Het hele proces duurde drie weken en vier vergaderingen en vele regels op msn. Uiteindelijk hebben we wel hetzelfde resultaat. Maar dit is wel een leuk voorbeeld om te beschrijven wat wij gaan doen. Ik kan iemand zonder enige moeite adviseren als het gaat over het opzetten van een eigen bedrijfje. Ik heb redelijk snel in de gaten wat iemand wil en daar heb ik ook redelijk snel een mening over klaar.

Het is natuurlijk wat anders als je opeens zulke beslissingen voor jezelf moet nemen, je kijkt immers niet objectief naar je eigen plannen. Met als gevolg dat je als adviseur zelf met de handen in het haar eindigd. Daarnaast krijg je natuurlijk ook twijfels. “Moet ik wel een bedrijfje starten dat o.a. starters wil adviseren? Ik kan nauwelijks mijn eigen bedrijfsplannen vorm geven”. Wat volgde waren een aantal gesprekken met mensen die wel objectief konden kijken naar onze plannen en voor we het wisten was alles wel duidelijk en helder. Gelukkig werd ons op deze manier eigenlijk alleen maar nog duidelijker dat iedereen wel wat objectieve, externe hulp kan gebruiken bij het opzetten van een organisatie.

Na zoveel werk, weet je dan wat je wilt gaan doen, en weet je waarom je denkt dat de wereld zit te wachten op je bedrijfje. Dan komt de volgende vraag; “Hey, hoe gaan we het noemen?”. Deze vraag kan potentieel voor nog meer gerommel zorgen dan de vraag: “wat gaan we doen?”. Uiteraard, na brainstorms, google sessies,  gesprekken, nadenken, sauna bezoeken, veel bier, films en een glazenbol ben je er nog niet uit. Op dit punt kwamen we tot de conclusie dat we er iets te hard over nadachten, we maakte het te moeilijk voor onszelf. Uiteindelijk werd de naam gekozen tijdens een bezoek aan een koffiezaak waar een grote wereldkaart hing. Ogen dicht en *prik*, we hadden onze naam gevonden.

Op dit punt heb je dan genoeg informatie om een bezoek te brengen aan de kamer van koophandel. Op dit punt staan we nu ook echt. Volgende week gaan we onze plannen nog voorleggen aan een aantal personen die verstand van zaken hebben en na hun feedback gaan we starten.

Uiteraard heb ik een aantal zaken wat aangedikt om het wat leuker te maken voor de lezer (vond je het alsnog ruk om te lezen; gefeliciteerd, wij hebben niet dezelfde humor). Aangedikt of niet, het is nogal wat, voor jezelf starten. Misschien is het leuk om op deze manier onze vorderingen te documenteren.

Dus binnenkort meer! Ik heb al een aantal bank bezoekjes achter de rug; erg grappig hoe deze instellingen kunnen reageren en hoe ze klanten proberen te winnen. Zodra onze bankzaken rond zijn, zal ik het samenvatten in een postje. Misschien hebben we tegen die tijd ook een logo en huisstijl gekozen, ook garantie voor slapstick.

Tegenwoordig hoor je het overal, het is van iedereen. Persoonlijk vind ik dat jammer, het had toch wel wat, beetje het buitenbeentje zijn met je IRC-taaltje en internet humor. Maar kijkend naar het grote geheel, is het gewoon een logische ontwikkeling geweest, de opkomst van de sociale media.

Puntje bij paaltje wil ik eigenlijk gewoon even dit filmpje laten zien, met daarin een aantal interessante feitjes en cijfertjes over de opkomst van sociale media!

[youtube sIFYPQjYhv8]

Nadat we ongeveer 25 meter de bossen in zijn gelopen besluiten we, logischerwijs, om van het pad af te gaan en een stukje af te snijden door de bossen. We gaan een hekje door en beginnen door de bossen te lopen over heuveltjes, zandpaadjes en andere bosachtige tafereeltjes.

Ik ben al her en der te struikelen en weg te zakken in het losse zand, want ik heb gewoon mijn normale schoenen aan. Mijn broek is ook wat aan de lange kant, dus die begint ook aardig vies te worden.  Zo lopen we ongeveer tien minuten, totdat we aankomen bij een verharde weg. Ik wil rechts, Paul wil links en eigenlijk weten we het allebei niet. Op dit punt begin ik opeens wat na te denken en haal ik mijn blackberry tevoorschijn. Googlemaps erbij, en gaan met die banaan. Dankzij een uiterst nauwkeurige GPS-locatie (u bevindt zich binnen 5000 meter van de aangeduide positie) weten we de eerstvolgende 10 minuten nog niks.

We besluiten gewoon een stukje rechtdoor te lopen, in afwachting van een GPS locatie. Als we deze eenmaal hebben blijkt dat we aardig in de goede richting aan het lopen zijn. We lopen een stukje door richting onze eindbestemming en komen tot de conclusie dat het pad waar we op dat moment op zitten ons niet gaat brengen naar onze gewenste eindbestemming. Aangezien we nu als een stel echte padvinders niet meer kunnen verdwalen dankzij mijn GoogleMaps app besluiten we gewoon weer als een stel bikkels een stuk door de bossen af te snijden. We vinden een oud pad, waar allerlei boomstammen overheen zijn gelegd alsof het een soort van hindernissen moeten zijn.

We trotseren de eerste vier hindernissen als echte professionele jungle-dudes. Dit hield echter op bij het vijfde hindernis, dit was namelijk anderhalve meter hoog. Hier begint ons avontuur meer te lijken op een slechte parodie van een avonturen film. We gaan van het pad af, dwars door de begroeiing en weten te ontsnappen aan het doodlopende pad dat eigenlijk geen pad was. Ik denk de hele tijd maar één ding: “Op zich is dit best leuk, ware het niet dat ik vandaag geen kisten draag.”

Mijn telefoon beweert ondertussen dat we in de buurt van het Ganzeven komen en heeft gelijk; Ik zie schapen, inclusief herder. Wat er hierop volgde is het beste te omschrijven als de scene uit Lord of the Rings waar Gimli, Legolas en Aragorn de Orcs achtervolgen om de twee hobbits terug te krijgen. De orcs zijn heel snel, maar de drie helden rennen drie dagen aan eeen stuk en weten ze toch in te halen. Alleen Gimli heeft problemen met het hoge tempo en wordt geconfronteerd met zijn slechte conditie. In ons verhaal waren er geen Legolas en Aragorn, alleen twee Gimli’s.

De schapen, en herder, lijken precies van ons weg te lopen en dit ook nog eens met een behoorlijk tempo. Na 10 minuten ploeteren door schapen keutels, struikjes, hei, blubber en andere onverklaarbare ‘massa’s zijn we bij de herder. Helaas is het 11.30uur, blijkbaar het tijdstip waarop de herder (die een zij blijkt te zijn), de schaapjes in een omheining opsluit voor twee uurtjes pauze.

Op dit moment besluiten de weergoden ook nog een duit in het spreekwoordelijke zakje te doen. In al hun wijsheden besluiten ze om al het water dat ze twee weken lang hebben gespaard in één keer naar beneden te gooien. Bovenop het Ganzeven, waar wij staan, in onze zomerjasjes. Daarbij heb ik mijn camera ook nog bij, die meer kost dan een aantal maandloontjes bij elkaar.

De herder is voorbereid en tovert een regenjas tevoorschijn. Ze kiest ook nog een schijnbaar willekeurige boom en gaat eronder wachten. Bij een gebrek aan regenjassen besluiten Paul en ik ook onder een boom te gaan staan. Het regent aanzienlijk onder onze boom. Om toch nog even aan werken toe te komen, lopen we naar de boom van de herder om haar om een telefoonnummer te vragen waarop ze wel bereikbaar is. Onder haar boom aangekomen, blijkt dat de boom minder willekeurig is gekozen dan wij denken, het is er namelijk wél droog. Ze voelde blijkbaar geen drang om ons te wijzen op het feit dat het bij haar wel droog was. De grijns op haar gezicht zegt alles.

Daar staan we dan, onder een boom, met een schaapherder in regenjas en twee schapenhonden die zich regelmatig afschudden nadat ze een rondje door de regen hebben gerend. De herder vindt dit niet erg, ze heeft een regenjas en regenlaarzen aan. Zo’n harde regenbui is toch een soort van gemeenschappelijke factor en daarmee dus een prima onderwerp om over te praten met vreemden. Op een bepaald punt zegt de herder ‘tjsa.. tegenwoordig heb je zelfs van die mobieltjes waarmee je kan zien of het gaat regenen’. Ik denk even aan mijn Blackberry, maar besluit mijn mond te houden. Ik wil immers niet als een idioot overkomen. Gelukkig is Paul er ook nog en deelt hij even met de schaapherder dat mijn telefoon dat inderdaad kan. Ze zegt hier verder niets over, de grijns op haar gezicht zegt wederom alles.

Na een tiental minuten gaat het minder hard regenen. De schaapherder gaat onder de bomen uit en zegt als ze weer in het open veld staat: “Ja nu regent het onder de bomen harder dan hier buiten.” Paul en ik kijken elkaar aan en stappen ook onder de boom uit. Ik krijg op dit punt sterk het vermoeden dat die stille herder-mevrouw de grootste lol heeft in haar hoofd dankzij ons.

Na wat gebabbel vragen we hoe we het snelst bij de auto komen. Ze wijst richting een verhard pad en zegt dat we op het einde links moeten en dan alsmaar rechtdoor. ‘Pardon? Geen heuvels, bossen, wortels, obstakels en andere bossige dingen?’. Nee, gewoon het ene lange rechte pad aflopen en dan linksaf het tweede op. We vertellen haar hoe we bij haar zijn gekomen op de heenweg, en voilà daar is die grijns weer.

We spreken af later in de week terug te komen, met mooier weer, en gaan op pad. Onderweg denk ik nog eens na over zo’n baan als schaapherder. Ik zeg tegen Paul: “Volgens mij ben je als herder echt de ultieme Einzelgänger. Lekker heel de dag je hondjes achter schapen aan sturen, beetje de hei over drentelen, sarcastisch zijn en binnenpretjes hebben over mensen die niet gewend zijn aan bossen.” Paul denkt hier even over na en zegt: “Ja, volgens mij echt iets voor jou.”

Het probleem is dat hij waarschijnlijk gelijk heeft.

Net op het moment dat we bij de auto aankomen, begint het nog een keer hard te regenen. Ik gooi snel mijn spullen in de kofferbak, klop voor het fatsoen de kilo’s zand uit mijn broek en stap in. De volgende keer dat ik de herder ontmoet draag ik kisten.

Ik wilde een nieuwe hanger voor om mijn nek. Ik heb er een aantal jaren één gehad, waar ik veel aan heb gehad, maar die past niet meer. Op spiritueel/mentaal vlak. Ik weet niet precies hoe ik het uit moet leggen, maar die hanger hoorde bij een andere periode. Een periode die ik heb afgesloten. Dus ik wilde iets nieuws.

Mijn oog viel direct op een aantal keltische sierraden, een aantal kettinkjes met kleine figuurtjes die de aartsengelen voorstellen en een aantal boeddhistische hangers. Deze drie stijlen spreken me erg aan. Ik kon echter niet kiezen,  dus ik ging naar de verkoopsters (waar ik op dat moment nog vertrouwen in had).

“Ik wil een hanger, maar ik kan niet goed kiezen”. Verkoopster: “Ah, een tweeling”. “Nee sorry, kreeft”. Verkoopster: “Oh ja, dat kan ook”.  Op dit moment begon er iets te tintelen bij mij. Ik denk de kabouter in mijn hoofd die zich specialiseert in het opsporen van ‘bull shit’. Ik gaf de verkoopster het voordeel van de twijfel, misschien probeert ze .. ik weet niet.. Maar ik geloof in het goede in de mens, dus het voordeel van de twijfel.

Nadat ik een aantal zaken heb uitgelegd adviseert ze mij om een jing-jang te nemen, die staan immer voor evenwicht. No shit. Als ik een jing-jang wilde, had ik dat wel gezegd. “Nou, in dat geval..”, zegt ze: “heb  ik nog wel iets anders voor je.” Dit was het moment waarop ze écht los ging.

Ze raadde me een hanger aan uit een bepaald rekje, het rekje waar (goh toevallig) €49,95 bovenstond. Dit waren écht de beste. Omdat het een mengelmoes was van edelmetaal en echte edelstenen. Ze had gelijk, het waren erg mooie hangers, maar wel erg groot. Toen ik dit tegen haar zei, zei ze het volgende: “Hoezo, wil je niet dat mensen je hanger zien? Schaam je je soms voor zulke dingen? Daar heb ik ook nog wel een mooie steen voor, om je over die angsten heen te helpen!”. Okay. Thanks.

Na wat heen en weer gepraat zijn we uitgekomen bij het rekje met wat andere hangers. Na ongeveer een half uur heb ik mijn keuze gemaakt. Voordat ik tot mijn keuze kwam kreeg ik nog wel regelmatig te horen dat de hangers uit dat andere (dure) rek een stuk beter werken dan deze hangers. Ik besluit het erop te wagen, ondanks de risico’s, en ik kies een hanger uit die maar €8.50 kost. Ik wist de verkoopster ook te overtuigen met mijn argument: “het maakt niet uit wat voor iets je pakt, zo’n sierraad geeft gewoon terug wat je erin stopt. Als een sierraad je roept, moet je dat gewoon pakken.” Dat was natuurlijk waar. (Volgens mij werkt dat alleen met die toverstokjes uit Harry Potter zo, maar dat heb ik er niet bij gezegd). Bij de kassa aangekomen kies ik nog een tweede hanger uit die ik ook ‘hoorde roepen’. “Tim, neem me mee.. de straling van die verkoopsters maakt me kapot.. “. Zo ben ik dan ook wel weer.

Ik kijk nog in een ander rekje en zie wat figuurtjes hangen die zijn ‘gesneden’ uit edelstenen. Zoiets heb ik ook gehad, maar die kreeg een barst en ging erg snel kapot. Dit deelde ik uiteraard ook met de verkoopster. Ze wist wel hoe dat kwam. “Waarschijnlijk was het een steen die niet goed bij jou pastte, waardoor je energie niet goed kon worden geleid. Een andere mogelijkheid is dat de steen te hard voor jou moest werken, waardoor hij is gebroken. Dat is heel normaal. In dat geval kan ik je toch alleen maar een combinatie van edelmetaal en edelstenen aanbevelen. Het beste is om zelf een combinatie te maken”.  Goed, klonk allemaal heel plausibel.

Ze had een paar opties. Ik kon gewoon een zak vol met kleine goedkope steentjes kopen en elke keer als er weer een steen brak deze simpelweg vervangen met een ‘verse’. De tweede optie was een combinatie van een speciale hanger waarbij ik zelf een type edelsteen kon kiezen. Voor €30,- was ik helemaal klaar. Als laatste kon ik natuurlijk ook gewoon iets kiezen uit dat ene rek met die hangers van €49,95. Dat zijn gewoon de beste.

Uiteindelijk ben ik naar huis gegaan met mijn hangertje van acht euro. Ik ga nog eens goed nadenken over die andere hangers. Tenminste, dat heb ik de verkoopster verteld.

Eigenlijk is het jammer dat zelfs in zo’n winkel de verkopers niet meer écht geloven in wat ze verkopen. Ze vertellen je gewoon wat je wilt horen zodat je iets koopt. Eerlijk is eerlijk, ze had wel verstand van zaken, maar toch vind ik het jammer dat ze alleen maar bezig was met het verkopen van het duurste wat ze had liggen.

Ik heb wel gelachen, ze kon d’r verhaal binnen één ademteug drie keer aanpassen om het te laten aansluiten met ‘mijn verhaal’. New-age verkopers :’)

Aan de andere kant is het ook wel een keer lekker, het is namelijk mijn eerste vakantie in drie jaar tijd. Normaal gesproken ben ik hele dagen met school bezig en op de dagen dat ik niet naar school hoef werk ik bij de pomp. Nooit echt rust dus. Tot nu dus. Ik heb niks te doen. Dus kan ik eens goed nadenken over wat ik wel en niet wil in het leven. Ook een keer lekker.

Ik ben er nu aardig achter wat ik wil. Denk ik. Misschien. In ieder geval heb ik weer wat tijd voor mezelf. Lekker foto’s maken en mijn portfolio op orde brengen. Nu ik alles op een rijtje gezet heb, ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik een heel aardig portfolio heb. Het is alleen heel erg versnipperd. Mijn prioriteit ligt op dit moment dan ook bij het verzamelen van de verschillende foto’s, zodat ik binnenkort ergens een compleet portfolio kan laten zien.

Daarnaast ben ik ook tot de ontdekking gekomen dat ik op foto-technisch gebied ook een flinke stap kan gaan zetten. Mijn basiskennis is nu degelijk genoeg om verder te gaan. Mijn volgende uitdaging ligt dan ook bij ‘flits-fotografie’. Wie weet zelf met wat studio-materiaal.

Overigens ben ik de laatste tijd ook flink aan het ‘klussen’ met mijn camera. Ik maak foto’s en schilderijen die op canvas worden gedrukt; foto’s voor de HAN; foto’s voor een lokaal krantje en foto’s uit mijn eigen ideeën bus!

Ik hoop binnenkort wat te kunnen laten zien!

oud en nieuw!

Ik ben een echte Star Trek fan en ik durf er eerlijk voor uit te komen. De film zit goed in elkaar, goed verhaal, goede personages, goede casting, wauw! Dat zijn dingen die iedereen natuurlijk kan zien. Zelfs als je geen fan bent, kun je jezelf prima met deze film vermaken. Het leuke eraan is dat voor de echte ‘Trekkies’ de film ook zo leuk is, maar nog leuker. Het aantal verwijzingen naar de oude series is fenomenaal.

Hieronder, is de kans op spoilers groot!

Als eerste moet ik kort uitleggen welke series er zijn geweest en waar deze ten opzichte van elkaar speelden. Eigenlijk is dat vrij simpel; Het begon allemaal ooit met Star Trek (nu bekend als ‘the original series). Daarna kwamen Star Trek – The next generation, Star Trek – Deep Space 9 en Star Trek – Voyager.  Deze vier Star Trek series speelden allemaal in chronologische volgorde achter elkaar.

Star Trek en Star Trek – The next generatin draaiden om het ruimte schip ‘Enterprise’.  Na deze series kwam Deep Space 9, een serie over een ruimte station. In deze serie kwam de enterprise af en toe langs voor bezoek, bovendien waren een aantal bemanningsleden van de enterprise overgeplaatst naar DS9.

Na DS9 kwam Star Trek – Voyager. Chronologisch gezien ‘begon’ deze serie ergens in seizoen vier van DS9 (dit is duidelijk te zien aan de stijl van de uniformen, die in de laatste twee seizoenen van DS9 veranderd). Het leuke aan de Voyager serie was dat het zich afspeelde in een andere hoek van het universum. Hierdoor werden de makers niet ‘beperkt’ door de reeds bestaande politiek en rassen in de andere series.

Naast deze series zijn er ook al een groot aantal Star Trek films gemaakt. Deze films hadden altijd te maken met de Enterprise en haar verschillende bemanningen. De eerste paar films bevatten de crew uit ‘the original series’ en latere films de bemanning van ‘the next generation’. Er is zelfs een film waarin deze bemanningen en schepen elkaar ontmoeten (Star Trek: Generations). Ik ben het vergeten te melden, maar elke serie kreeg ook een nieuwere uitvoering van de enterprise! De film die vooraf ging aan ‘Star Trek’, Star Trek – Nemesis, speelt zich een aantal jaren na het einde van Voyager af.

En toen werd het een tijdje stil. Totdat in 2001 werd beslote nog een serie te maken. Over de oorsprong van de diverse ‘Enterprise’ schepen. Dus werd er een serie gemaakt die zich afspeelde 30 jaar na het uitvinden van ‘Warp-speed’. Star Trek – Enterprise. Het allereerste Warp-ship van de aarde. En daarmee het vlaggenschip, dat vele navolgers zou krijgen.

Ok. So far so good. Volgen jullie het nog? Nu wordt het leuk. In alle films en series is er sprake van ‘the prime directive’. Hierin staat ook, dat tijdlijnen nooit mogen worden veranderd. Hieraan houdt iedereen zich dan ook perfect. Tot nu.

Hoe leg ik dit uit. Hierbij moet je even Star Trek’s kunnen denken, en ‘snappen’ hoe tijdreizen werkt. Maar ok, ik doe mijn best. In de oude series, werden er vaak verwijzingen gemaakt naar de vader van James T. Kirk. Daarnaast is er een diepgaande vriendschap tussen Kirk en Spock. Er is een planeet Vulcan, die tot en met in de laatste serie terug komt. Echter, in de toekomst wordt de planeet van de romulans vernietigd. De Vulcans krijgen hiervoor de schuld. De Romulans worden zo boos, dat ze terug in de tijd gaan, naar de tijd waarin de crew van ‘the original series’ elkaar leert kennen (feitelijk is de nieuwe Star Trek  een antwoord op de vraag ‘Hoe zijn de karakters uit TOS geworden zoals ze zijn?’).

Het eerste wat ze echter doen is de vader van Kirk om het leven brengen. Boem. De tijdlijn is veranderd. Kirk groeit op zonder vader en kan dus onmogelijk later, in the original series, vertellen dat zijn vader trots was toen hij kapitein werd. Daarnaast kunnen Spock en Kirk alles behalve goed met elkaar opschieten, al lijkt dit later goed te komen.

Hiermee ontstaat dus de mogelijkheid om ALLE, maar dan ook ALLE Star Trek films en series opnieuw te maken, in deze ‘alternatieve realiteit’. Omg hoe cool is dat. Alsof je een Magna-doodle hebt, en de tekening uitveegd om helemaal opnieuw te beginnen! De basis van alle Sta

Daarom is de film zo stoer. Ja. Ik ben een Trekkie. Nee ik slaap niet met punt-oren. Ik zie mezelf meer als een Klingon. Qapla’!

Heb je geen last van inspiratie tekorten? Kijk er dan op z’n minst op voor een hoop plaatjes die sowieso leuk zijn, inspiratie of niet.

Hier: http://szymon.tumblr.com/

Gelukkig zijn er voor zulke situaties altijd fanatieke fans die daar verandering in willen brengen. Dat is ook het geval met de film ‘The Hunt for Gollum’. Het verhaal is komt uit de Silmarillion van Tolkien.

De ‘making of’ is trouwens ook erg leuk! Je gaat je bijna afvragen waarom film producties miljoenen moeten kosten.

Je kunt de volledige film vinden op http://www.thehuntforgollum.com.

De trailer:

[dailymotion x92k47_trailer-2-the-hunt-for-gollum-2_shortfilms nolink]