Oh trouwens, voordat ik start, ik zoek nog steeds modellen. Dus heb je zin in een leuke fotoshoot met een enthousiaste fotograaf! Lees dan niet de tekst hieronder en stuur me een mailtje!
Dus. Het jaarlijkse winterdipje.
Pfff.. wat haat ik dat ding. Elk jaar weer zodra de blaadjes vallen en de dagen korter worden hoor en zie je er ook van alles over op tv, internet, radio en in de krant. De ‘winterdepressie’ of ‘winterdip’. Veel mensen hebben er geen last van, die merken alleen dat het kouder wordt en vinden dat vervelend. Ik daarentegen ben blij dat het kouder en donkerder wordt. Ik houd wel van duisternis en kou. Om je gerust te stellen, mijn voorliefde naar dit weer komt niet vanuit depressiviteit, ik ben gewoon niet zo dol op zon en warmte.
In eerste instantie zou je denken, doe lekker normaal joh! Oh I’ve tried…
Ik erger me kapot aan van alles en nog wat! Mensen die deze site kunnen vinden weten over het algemeen ook hoe ik ben met depressies en dipjes. Noujah, het ging de laatste tijd al niet heel denderend.. alweer. Daar kwamen weer de alledaagse twijfels en onzekerheden bij; ‘dit semester is het toch net niet’, ‘die klasgenoten maken me gek!’, etc. Gelukkig wist ik deze negatieve energie behoorlijk goed buiten te sluiten door er flink tegenaan te gaan bij Cre-Aid. Lekker nieuwe mensen ontmoeten, vage bekenden beter leren kennen, ervoor zorgen dat mensen mij beter leren kennen en bovendien ervoor zorgen dat Cre-Aid eindelijk eens tekenen van leven gaat vertonen! Alles goed en wel. Maar nu is het vakantie..
Het is nu herfst vakantie en ik zit thuis, alleen. Ik ben niet iemand die snel last van heimwee krijgt of constant mensen om zich heen moet hebben, sterker nog, ik ben stiekem wel het tegenovergestelde. Maar toch, na zo’n dag of drie gaat al die stilte toch wel zijn sporen na laten.
Als ik mezelf niet bezig kan houden met iets ga ik nadenken. Nadenken leidt tot piekeren en piekeren tot slaap tekort.
Als we alles even bij elkaar optellen komen we op het volgende. Ik ben nog steeds ik. Dat is nog steeds erg vermoeiend voor mezelf, waarschijnlijk ook voor anderen (oh daar is die heerlijke zelfspot weer.. ). Daarbij komt een hoop schoolwerk, een semester dat alles behalve mijn interesse aanboort, de toenemende afkeer van de ‘humor’ en het ‘gedrag’ van mijn klasgenoten, een dipje in mijn opwaartse spiraal en als klap op de vuurpijl een winterdipje.
Na zes uur slaap is moe wakker worden niet zo’n wonder. Na negen uur slaap wakker worden en nog steeds moe zijn in een luie vakantie dát is een bekend kenmerk van een winterdip.
Ach… zolang als ik nog steeds zin heb in nieuwe fotoshoots, de opbouw bij Cre-Aid en ik nog steeds positief aankijk tegen het grote plaatje betreffende mijn studie zal alles wel goedkomen. Ik moet gewoon even door dit bagger semester heen en hierna twee of drie andere semesters doen waar ik wel toekomst in zie ( grappig… geen toekomst zien in Ubiquitous Computing…)….
Maar om een lang verhaal kort te maken: Zeg ‘nee!’ tegen winterdipsen.. dipjes.. dippen!